CATILINA


CATILINA
I.
CATILINA
civis Romanus nobilis, coniuratique contra
patriam initâ notissimus, cuius impii conatus prudentiâ Ciceronis oppressi sunt: an. 692. Urb. Cond. Historiam eam scripsit Sallustius. Vide et Flor. l. 4. c. 1. et Plut. in Cicerone. Iuvenal. pro quovis pessimo et exitioso patriae cive posuit. Sat. 14. v. 41. cum ait:
------ Et Catilinam
Quolibet in populo videas, quocumque sub axe.
Virg. Aen. l. 8. v. 668.
------ Et te Catilina minaci
Pendentem scopulo Furiarumque ora trementem.
Lucanus, l. 7. v. 64. ubi de Cicerone
------ Cuius
Pacificas saevus tremuit Catilina secures.
Martialis, l. 9. Epigr. 72. v. 1.
Dixerat O mores! O tempora! Tullius olim
Sacrilegum strueret cum Catilina nefas.
Nic. Lloydius.
II.
CATILINA
cognomen Avidii Cassii, qui, post Verum, imperium tenuit. Vulcatius Gallicanus, in Vita eius, c. 3. Nec defuêre, qui illum Catilinam vocarent: quum et ipse se ita gauderet appellari; addens futurum se Sergium, si dialogistam occidisset, Antoninum hôc nomine significans. Nempe propter similem coniurationem, et morum inprimis similitudinem, Cassius hic non Catilina solum audiit lobens; sed ultro etiam se vel Sergium dici velle (Catilinae qui armiger fuit, perditissimi heri perditissimum manicpium) aiebat, modo Marcum occidisset. Vide Casaubon. ad loc.

Hofmann J. Lexicon universale. 1698.